Ze wszystkiego, czym natura obdarowała mężczyznę, potencja jest darem najbardziej kruchym, a przyczyny jej zaburzeń posiadają bogatą literaturę medyczną i psychologiczną.

Klucz do rozwiązania problemu zanikającej erekcji tkwi zawsze w indywidualnej historii życia każdego pacjenta. Historii jego dotychczasowego życia, w tym seksualnego, ewentualnych konfliktów w układzie partnerskim, sposobu odżywiania, charakteru wykonywanej pracy, ogólnego stanu zdrowia i w wielu jeszcze innych, pozornie błahych czynników zewnętrznych i wewnętrznych, do których zalicza się między innymi nałogi palenia tytoniu i nadużywania alkoholu.

Jedną z chorób mogących wpływać negatywnie na jakość wzwodu mężczyzny jest nadciśnienie tętnicze. W Polsce szacuje się, że 8 mln ludzi choruje na nadciśnienie tętnicze, z czego połowa z nich nie leczy się. Kontakt internisty z chorym na nadciśnienie tętnicze z reguły ogranicza się do postawienia rozpoznania i wyboru optymalnej metody leczenia farmakologicznego. Problemy seksualne chorych rzadko stanowią przedmiot zainteresowania internisty.

Tymczasem jak wynika z badań zaburzenia erekcji różnego stopnia występują u około 17% chorych z nadciśnieniem tętniczym, podczas gdy u porównywalnych wiekiem zdrowych jedynie w 7%. O randze problemu niech świadczy fakt, iż oznacza to, że spośród trzech mężczyzn chorujących na nadciśnienie tętnicze, u dwóch mogą występować problemy ze wzwodem (zaburzenia erekcji) o różnym stopniu jego nasilenia. Jedną z wielu przyczyn nadciśnienia tętniczego jest miażdżyca tętnic, która prowadzi do zmniejszonego dopływu krwi do ciał jamistych członka.

U chorego na nadciśnienie dopływ krwi może być zmniejszony, ale nadal wystarczający do uzyskania erekcji pod wpływem bodźca erotycznego. Obniżenie ciśnienia krwi może spowodować zmniejszenie przepływu krwi przez zwężone tętnice i w ten sposób nie wywołać dostatecznie silnej erekcji. Drugą istotną przyczyną jest działanie zastosowanych w leczeniu leków. Niestety, wiele z nich, oprócz korzystnego działania w chorobie, ma wiele działań niepożądanych. Dlatego w analizie przyczyn zaburzeń seksualnych nie można pominąć ubocznego wpływu leków.

Zaburzenia seksualne występują u około 45 % chorych z nadciśnieniem tętniczym leczonych farmakologicznie w porównaniu z cytowanymi powyżej 17 % nie leczonych. Oznacza to, że u co najmniej połowy tych pacjentów zaburzenia seksualne są wynikiem leczenia. Precyzyjne określenia stopnia szkodliwości leku na sprawność seksualną jest często trudnym zadaniem, ponieważ u części chorych zaburzenia erekcji mogą wynikać z postępu choroby, niezależnie od zastosowanego leku. Niektóre leki częściej niż inne, wywołują u mężczyzn zaburzenia sprawności seksualnej, muszą, więc mieć dodatkowe niekorzystne działanie poza działaniem ogólnym zmniejszającym przepływ krwi przez zwężone naczynia.

Dotyczy to głownie leków z grupy tzw. beta- brokerów oraz moczopędnych. Propranolol przy standardowym dawkowaniu 3 x dziennie 1 tabletka zaburza erekcję u 10 - 15% leczonych. Nowsze leki z tej grupy jak Betaloc czy Sectral wywierają mniejszy wpływ na jakośc erekcji. Częściej niż Propranolol zaburzają erekcję starsze leki moczopędne np.; Hydrochlorothiazyd, Verospiron.

Poza lekami naczyniowymi i moczopędnymi pomocniczo stosowane są leki przeciwlękowe dla zmniejszenia podnoszącego ciśnienie krwi wpływu czynników stresowych. I tak Lorafen, Tranxene najczęściej są odpowiedzialne za wtórne zaburzenia erekcji. Jeśli w leczeniu nadciśnienia konieczny jest określony lek, który może wpływać negatywnie na erekcję, lekarz powinien otwarcie poinformować o tym pacjenta i uwzględnić jego decyzję.

Seksualność człowieka jest ściśle wpleciona w jego życie codzienne i jej jakość warunkuje równowagę emocjonalną zarówno ludzi zdrowych, jak i chorych. Dla niektórych pacjentów jakość życia jest ważniejsza od jego długości. Chorzy często wolą zrezgnować z leku, aby tylko mieć prawidłową erekcję i cieszyć się z blasków życia seksualnego. Seksuolodzy powinni nawiązywać kontakt z lekarzami prowadzącymi ( internistami i kardiologami ), aby wspólnie ustalić, czy zmniejszenie dawki dotychczasowego leku bądź też zmiana rodzaju leczenia np.: na dwa lub trzy leki o małych dawkach nie będzie równie skuteczne, a jednocześnie pozwoli na przywrócenie równowagi w sferze seksualnej.