W trakcie stosunku innego typu bodźce odbierane są jako odczucie tzw. "luzu" w pochwie. Może również dojść do zmniejszonej wrażliwości dotykowej w wyniku nawilżenia członka wydzieliną pochwową (tzw. lubricatio). W takich przypadkach partnerka może przedłużyć linię pochwy własną dłonią. Wówczas ruchy członka odbywają się na dłuższej przestrzeni, a obejmowanie członka ręką sprzyja pobudzeniu do wytrysku. Ewentualnie wskazane jest, aby partnerka przed rozpoczęciem stosunku przez pewien czas naj­pierw pobudzała partnera do wytrysku ręcznie, a później w wyżej opisany sposób. Metod leczenia jest zresztą wiele. Dla przykładu podałam dwie, dość łatwe i skuteczne.

Istnieją jednak przypadki, kiedy brak wytrysku ma zupełnie inny charakter: nie można go uzyskać ani w stosunku, ani też w wyniku ręcznej stymulacji. Jeżeli sam mężczyzna nie jest w stanie wyzwolić u siebie wytrysku w wyniku auto stymulacji, to możemy przypuszczać iż istnieje jakaś głębsza blokada psychiczna lub też choroba, np. w obrębie narządów płciowych czy w układzie seksualnym.

Dla przykładu podam, że tego typu zaburzenia spotyka się w przypadku chorób gruczołu krokowego, jąder, nasieniowodów. Niekiedy są to stany pozapalne, pourazowe, polekowe. Wówczas konieczna jest wizyta u specjalisty, gdyż teoretycznych przyczyn tego stanu rzeczy może być wiele. Są to w zdecydowanej większości przypadków zaburzenia uleczalne.

Coraz częściej spotykam się z sytuacjami, kiedy to właśnie kobiety "matkują" swym partnerom, piszą w ich sprawach listy, przychodzą do lekarza, a sami zainteresowani potrafią latami zwlekać z podjęciem leczenia. Jakkolwiek można to tłumaczyć lękiem przed wizytą, rozpoznaniem jakiejś choroby, męskim ambicjonalnym przeczuleniem, to jednak "postawa strusia" nie ma sensu, rzadko bowiem poprawa przychodzi samoistnie.

Nie wiem dlaczego, ale zaburzenia seksualne są przez wiele osób traktowane jako rzekomo nieuleczalne lub trudne do wyleczenia, a seksuolog jest dla nich nie tyle terapeutą, dysponującym zakresem metod diagnostycznych i leczniczych, co zwiastunem złej wiadomości typu "to już koniec". Zresztą niejeden pacjent zaczyna wizytę od tego stwierdzenia i lekarskie zaprzeczenia uważa za pocieszenie. Prawda jest jednak taka, że zdecydowana większość zaburzeń seksualnych i u kobiet i u mężczyzn jest uleczalna.

Zahamowanie orgazmu

Zahamowanie orgazmu (ZO) obejmuje dwa warianty: wytrysk opóźniony i brak wytrysku.

Definicja

Trwale lub okresowe opóźnianie się lub niezdolność do osiągania orgazmu w czasie normalnej aktywności seksualnej, właściwej dla wieku.

Klasyfikacja

1. Zaburzenie dotyczy wyłącznie stosunku pochwowego.
2. Zaburzenie dotyczy wszystkich form stosunku (pochwowego, oralnego, analne­go), ale wytrysk jest możliwy w masturbacji lub w innych formach stymulacji.
3. Zaburzenie dotyczy wszystkich form stymulacji.

Epidemiologia

Z badań epidemiologicznych wynika, że ZO dotyczy ok. 7-9% popula­cji mężczyzn i koreluje z wiekiem, np. w wieku 50-55 lat dotyczy 14% badanych, w 60. roku życia co czwartego mężczyzny.

Etiologia

Psychogenne

• lęki, np. przed ciążą, partnerką, kobietami, impotencją,
• uwarunkowania masturbacyjne, np. przyzwyczajenie się do silnych bodźców dotykowych,
• zaburzone relacje partnerskie,
• brak zainteresowania osobą partnerki, pociągu seksualnego do niej,
• ukryte preferencje homoseksualne, dewiacyjne,
• rygoryzm religijny.

Organiczne

• anatomiczne: wady wrodzone, stany pooperacyjne,
• choroby: neurologiczne, hormonalne, uszkodzenie rdzenia kręgowego,
• leki, a szczególnie:
  • przeciwdepresyjne typu Imipramina, Sertralina, Paroxetyna, Fluoxetyna,
  • przeciwnadciśnieniowe typu - Rezerpina, Metyidopa, alfa-blokery,
  • blokery kanału wapniowego,
  • diuretyki,
  • beta-blokery.

Proponowany standard leczenia

1. Zmiana leku. W przypadku polekowych ZO zaleca się: zmniejszanie dawek leku, zmianę leku na inny, dodanie leków pobudzających odruch wytrysku.
2. Farmakoterapia Johimbina: Bupropion, Cyproheptadyna, Nefazodon Prostygmina
3. Metody treningowe. W przypadku mężczyzn odczuwających nadmierny luz w pochwie zaleca się następujące metody treningowe:
   
   1. partnerka własną ręką wydłuża linię pochwy i pobudza członek przez silne obejmowanie go, a drugą ręką masuje jądro,
   2. partnerka masuje palcem, kolistym ruchem, w trakcie stosunku punkt znajdujący się w połowie odległości między członkiem a odbytem partnera,
   3. partnerka obkurcza silnie mięsień Kegla w trakcie stosunku pochwowego.
4. Elektrostymulacja.
5. Psychoterapia. Utrudniają proces leczenia nietypowe uwarunkowania masturbacyjne.